Z okazji Narodowego Święta Niepodległości szczeciński Oddział Instytutu Pamięci Narodowej przygotował wyjątkową publikację poświęconą generałowi Ludwikowi Mieczysławowi Borucie-Spiechowiczowi – nazywanemu „szczecińskim generałem niepodległości”.

Generał Boruty-Spiechowicz

Postać szczególnie ważna dla Północy Szczecina. Niedawno Rada Miasta Szczecina nadała jego imię niestety mało reprezentacyjnej ulicy na Skolwinie. Jedynym usprawiedliwieniem tej decyzji może być fakt, że ta mikro uliczka, która dostąpiła zaszczytu takiego patrona, powstała w dawnym gospodarstwie zamieszkiwanym przez Generała.  W tym samym czasie niestety zaklejono styropianem mural jemu poświęcony. Niestety nie przeniesiono go ponownie na ocieploną elewację, wymyślając bzdurne argumenty. Na szczęście IPN staje na straży obrony imienia i pamięci Generała Boruty Spiechwicza.

Broszura „Generał ze Skolwina” zostanie zaprezentowana 11 listopada o godz. 10.11 na placu przy pomniku Adama Mickiewicza w Szczecinie (ul. Henryka Pobożnego). W wydarzeniu weźmie udział dyrektor szczecińskiego Oddziału IPN, Krzysztof Męciński, który podkreśla, że publikacja ma przypomnieć postać żołnierza niezłomnego, wiernego Polsce w najtrudniejszych czasach XX wieku.

Rocznica

Wydanie broszury zbiega się z 40. rocznicą śmierci generała, przypadającą w październiku tego roku. Jak zaznacza IPN, data premiery publikacji w Narodowe Święto Niepodległości ma symboliczne znaczenie – generał Boruta-Spiechowicz całe życie poświęcił sprawie wolnej i niepodległej Rzeczypospolitej.

Kilkanaście minut po prezentacji, o godz. 11.00, z tego samego miejsca wyruszy Niepodległościowy Rajd Rowerowy, organizowany wspólnie przez szczeciński IPN i Klub Rowerowy „Gryfus”. Uczestnicy w biało-czerwonych barwach przejadą trasą liczącą około 11 kilometrów, a około południa złożą kwiaty przy pomniku Marszałka Józefa Piłsudskiego.

Wcześniej bo po Mszy o godz. 9.00 Skolwiniacy złożą kwiaty pod płytą pamiątkową.

—-

Generał Ludwik Mieczysław Boruta-Spiechowicz (1894–1985)

Urodził się 7 lutego 1894 roku w Rzeszowie. Od młodości związany był z ruchem niepodległościowym. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich, w 2. Pułku Piechoty. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kontynuował służbę w Wojsku Polskim, awansując aż do stopnia generała dywizji.

W 1939 roku, podczas wojny obronnej, dowodził Grupą Operacyjną „Bielsko”, później znaną jako Grupa Operacyjna „Boruta”. Po klęsce wrześniowej dostał się do niewoli sowieckiej, z której zdołał uciec. Ponownie aresztowany przez NKWD, został uwolniony po układzie Sikorski–Majski. W 1942 roku objął dowództwo wojsk ewakuowanych z ZSRR do Iranu w ramach Armii Polskiej na Wschodzie.

Skolwin

Po wojnie, osiadł w Skolwinie gdzie przyjechał w 1946 roku. Z Generała stał się gospodarzem. W latach 1958-1959 działał w Związku Inwalidów Wojennych. 1964-1985 w Zakopanem, działacz w środowisku kombatanckim (sprawy bytowe b. żołnierzy, odznaczenia, opieka nad grobami żołnierskimi i pomnikami ku czci poległych), współorganizator akcji protestacyjnej przeciwko sowieckiej dewastacji Cmentarza Orląt we Lwowie. Sygnatariusz Listu 18 z 14 stycznia 1976 przeciw zmianom w Konstytucji PRL; w 1976 w proteście przeciw odznaczeniu przez władze PRL sowieckiego przywódcy Leonida Breżniewa Krzyżem Wielkim Orderu Wojennego Virtuti Militari współorganizator złożenia na Jasnej Górze orderów Virtuti Militari żyjących przedwojennych oficerów WP; członek nieformalnego Senioratu Wojska Polskiego. W I 1976 sygnatariusz listu przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. 1977-1981 współzałożyciel i uczestnik ROPCiO. Sygnatariusz deklaracji założycielskiej, Apelu do społeczeństwa polskiego, uczestnik I Spotkania Ogólnopolskiego, od XII 1978 członek Rady Sygnatariuszy. W II 1979 współzałożyciel Komitetu Porozumienia na rzecz Samostanowienia Narodu. We IX 1981 uczestnik drugiej tury I Krajowego Zjazdu NSZZ Solidarność.

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżm Niepodległości z Mieczami, Krzyżem Walecznych (7-krotnie), Złotym Krzyż Zasługi. W 2005 odsłonięto w Szczecinie jego pomnik.

Do XI 1985 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Nowym Sączu w ramach KE.

Był człowiekiem niezłomnych zasad

W 1974 roku zaprotestował przeciw nadaniu Leonidowi Breżniewowi Krzyża Wielkiego Orderu Virtuti Militari. Wspólnie z żyjącymi żołnierzami i drugim wojennym generałem powierzyli ordery Matce Bożej w Jasnogórskim Sanktuarium. Trzy lata później współtworzył Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela, a w 1981 roku wziął udział zjeździe NSZZ „Solidarność”.

Zmarł 13 października 1985 roku w Zakopanem. Pozostaje symbolem polskiego patrioty – żołnierza, obywatela i człowieka honoru, który do końca życia wiernie służył wolnej Polsce.

Polecamy także