22 stycznia 1971 roku zastrajkowali stoczniowcy, którzy czuli się oszukani przez władzę, zwłaszcza ze względu na niedotrzymanie obietnic dotyczących obniżek cen oraz zniekształcone i cenzurowane relacje mediów o wydarzeniach Grudnia ’70.

Przyczyny strajku

Bezpośrednią przyczyną protestu była frustracja związana z brakiem reakcji rządu na wcześniejsze tragiczne wydarzenia grudniowe. W Szczecinie podczas Grudnia ’70 doszło do brutalnej pacyfikacji protestów robotniczych, co doprowadziło do śmierci wielu osób i wzburzyło szczecinian. A ponieważ rządzący komuniści nie wywiązywali się z porozumień, ponownie doszło do Strajku. Powszechnie uważa się, że stał się on wzorcowym dla kolejnych.

Liderzy strajku

Na czele strajku stanął Edward Bałuka, który był jednym z liderów ruchu robotniczego tamtego okresu. W składzie komitetu strajkowego znalazł się również Stefan Jurczyk – późniejszy lider szczecińskiego strajku z 1980 roku. To pokazuje ciągłość walki pracowników o swoje prawa oraz ewolucję liderów reprezentujących interesy społeczności robotniczej.

Strajk miał charakter kontynuacji dramatycznych wydarzeń Grudnia ’70 – był nie tylko formą buntu wobec lokalnych problemów ekonomicznych, ale także symbolicznym aktem pamięci o ofiarach tamtych dni.

Znaczenie i konsekwencje

Strajk w Stoczni im. Warskiego miał istotne znaczenie dla historii regionu oraz Polski jako całości. Był dowodem na to, że niezadowolenie społeczne nadal istniało i mogło prowadzić do kolejnych protestów przeciwko reżimowi komunistycznemu. Działania stoczniowców przyczyniły się do wzrostu świadomości politycznej mieszkańców Szczecina oraz całej Polski.

Dzięki takim akcjom jak ten strajk przygotowywane były fundamenty pod późniejsze doświadczenia Solidarności lat 80-tych XX wieku – ruch społeczny dążący do demokratyzacji kraju i poprawy sytuacji materialnej obywateli.

Warto zauważyć również kontekst historyczny tych wydarzeń: Jan Paweł II podczas swojego pontyfikatu wielokrotnie podkreślał rolę Solidarności jako ruch cieszącego się poparciem społecznym dążenia do prawdy i sprawiedliwości – wartości szczególnie ważne także dla uczestników wcześniejszych protestów robotniczych takich jak ten sprzed ponad pół wieku.

Polecamy także